อ่านเรื่องย้อนหลัง ++

 

สิ่งสำคัญที่สุดของการเลี้ยงลูก เริ่มต้นที่พ่อแม่

     ในบทบาทสำคัญหนึ่งของชีวิต เธอคนนี้ดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการใหญ่แห่งบริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน) “คุณแพร - ระริน อุทกะพันธุ์ ปัญจรุ่งโรจน์” และไม่นานมานี้คุณแพรเพิ่งรับบทบาทใหม่ที่แตกต่าง หากมีความสำคัญไม่แพ้กัน เมื่อ “น้องปุณณ์ - ด.ช.ปุณณ์ อุทกะพันธุ์ ปัญจรุ่งโรจน์” ถือกำเนิดมา

จุดเริ่มต้นของคำว่า “แม่”
     จริงๆ แล้วก่อนแพรจะตั้งท้อง แพรคิดเยอะนะคะว่าจะมีลูกดีไหม เพราะพอมาปฏิบัติธรรมทำให้แพรพบว่า การเกิด การอยู่ การมีชีวิต คนเราต้องเผชิญหลายๆ อย่าง ทั้งความทุกข์และความสุข มีลูกเมื่อไร ความห่วงก็จะเกิดขึ้น บังเอิญว่าแพรมีโอกาสไปปฏิบัติธรรมและได้คุยกับพระรูปหนึ่ง ท่านบอกแพรว่า ถ้าเรามองอีกมุม การที่เราให้โอกาสกับการเกิดของคนอื่นก็คือการให้โอกาสอย่างหนึ่ง แล้วถ้าเราเริ่มต้นด้วยความตั้งใจว่าจะเป็นแม่ที่ดี มีความปรารถนาดี ตั้งใจดี การเกิดนั้นก็อาจจะเป็นประโยชน์ต่อโลกนี้ และเรายังจะได้ทำอีกหน้าที่หนึ่ง คือหน้าที่ของแม่ ซึ่งเป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่
     ที่สำคัญ แพรคิดว่าตัวเองพร้อม พร้อมในที่นี้คือ หนึ่ง ในเรื่องฐานะ และสอง ความพร้อมในเรื่องของจิตใจ แพรกลับมาถามตัวเอง เราพร้อมจะเป็นแม่คนไหม ก็คิดว่าถึงเวลานี้เรามีความพร้อมแล้ว แม่ของเรา คุณตุ๊ก - เมตตา อุทกะพันธุ์ ประธานกรรมการบริหารบริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน) ก็ได้ให้หลักธรรมะในการใช้ชีวิตมามากพอ เพราะฉะนั้นเราก็น่าจะมีทุนตรงนี้ที่จะดูแลเขาได้

ปุณณ์ ผู้มีความบริบูรณ์
     ที่มาของชื่อน้องปุณณ์ มาจากตอนที่แพรกับพี่หมี (คุณโชคชัย ปัญจรุ่งโรจน์) ไปปฏิบัติธรรมในช่วงที่ตั้งท้องค่ะ พี่หมีได้เห็นคำว่า “ปุญ” ในสไลด์บรรยายธรรมของพระอาจารย์นวลจันทร ์ (พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตฺติปญฺโญฺ) และคุณประเสริฐ (คุณประเสริฐ อุทัยเฉลิม แห่งสวนยินดีธรรม) รู้สึกว่าชอบชื่อนี้ ประกอบกับได้พบ ท่าน ว. (พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี) ก็ปรึกษาท่าน บอกท่านว่าเราสนใจชื่อนี้ ท่านก็แนะนำว่า คำว่า “ปุญ” มีสะกดได้สองแบบ คือ “ปุญ” สะกดด้วยตัว “ญ” ที่แปลว่าบุญ และ “ปุณณ์” สะกดด้วยตัว “ณ” มีที่มาจากคำเต็มคือ “ปุณณัง” มาจากบทสวดที่พระพุทธเจ้าได้กล่าวไว้ “ปริปุณณัง ปะริสุทธัง” (ประโยคนี้ปรากฏในบทสวดพุทธาภิถุติอันเป็นบทสวดในคำทำวัตรเช้า) ซึ่งแปลว่า “ผู้มีความบริบูรณ์” แพรกับพี่หมีตัดสินใจเลือกชื่อ “ปุณณ์” เป็นทั้งชื่อจริงและชื่อเล่น เพราะความจริงก็อยากได้ชื่อตัวเดียวอยู่แล้ว

ธรรมะกับการเลี้ยงลูก
     แพรคิดว่าเรื่องการเลี้ยงลูกแบ่งเป็นสองเรื่องหลักๆ คือ “กาย” กับ “ใจ” สำหรับปุณณ์ (อายุ 8 ย่าง 9 เดือน) ทางกายจะเน้นเรื่องพัฒนาการตามวัยและการกิน แต่แพรจะให้ความสำคัญกับเรื่องของจิตใจค่อนข้างมาก ซึ่งเรื่องนี้เริ่มต้นกันตั้งแต่ตั้งท้อง แพรตั้งใจตั้งจิตอธิษฐานว่าเราอยากได้ลูกแบบไหน ช่วงที่ท้องแพรมีโอกาสไปปฏิบัติธรรม 2 ครั้ง เพราะเราเชื่อว่า จิตที่ดีของพ่อกับแม่จะส่งผลถึงลูก แพรเชื่อว่าแม่ลูกน่าจะสัมผัสกันได้ ก็อยากให้ปุณณ์คุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้ตั้งแต่เขายังอยู่ในท้อง
     ล่าสุด เมื่อเขาอายุครบ 8 เดือน (น้องปุณณ์เกิดเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2552) แพรก็พาเขาไปปฏิบัติธรรมด้วย แต่ไม่ได้ให้เขาเข้าไปฟังสวดด้วยหรอกนะคะ เพราะว่าเขายังเด็กมาก เดี๋ยวจะไปรบกวนคนอื่น คือแพรเรียนถามพระอาจารย์นวลจันทร์แล้วว่าขออนุญาตพาลูกไปด้วยได้ไหม พระอาจารย์บอกว่าดี ให้พาเขามาสัมผัสบรรยากาศ อีกอย่าง แพรอยากให้เขาคุ้นเคยกับสิ่งต่างๆ ได้รู้จักนี่คือพระนะ นี่เสียงสวดมนต์นะ การกราบทำกันอย่างนี้นะ เป็นการสัมผัสเบื้องต้นน่ะค่ะ

สไตล์การเลี้ยงลูก
     ไม่ได้มีสไตล์อะไรที่ชัดเจนนะคะ หลักๆ ก็แค่อยากให้เขาเติบโตมาดี คิดดีและคิดเป็น เพราะสังคมยุคนี้เราไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง มันมีสิ่งล่อเยอะไปหมด แล้วเราไม่สามารถอยู่กับเขาได้ตลอดเวลา จะทำอย่างไรให้เขามีความเข้มแข็ง มีความมั่นคงทางจิตใจ เป็นวัคซีนให้เขาไว้ก่อน ถ้าโตแล้วเขาจะได้รู้ว่าสิ่งไหนควร - ไม่ควร สิ่งไหนใช่ หรือไม่ใช่ เช่น บอกว่า “เดินดีๆ นะลูก” แทนที่จะบอกว่า “อย่านะเดี๋ยวหกล้ม” หรือถ้าเขาอมนิ้วอยู่ก็จะบอกว่า “เอามือออกจากปากนะลูก” พร้อมดึงมือเขาออกมา แทนที่จะพูดว่า “อย่าเอามือเข้าปาก” ทำบ่อยๆ แบบนี้ เดี๋ยวนี้เขาก็เลิกเอามือเข้าปากแล้ว เวลาจะพูดอะไร แพรจะพยายามพูดในแง่บวก ไม่พูดในแง่ลบ ถ้าอยากให้เขาทำอะไรก็จะพยายามพูดในสิ่งที่อยากให้เขาทำ แต่จะไม่พูดในสิ่งที่ห้าม ไม่ให้เขาทำ

เจ้าเสือยิ้มยากของคุณยาย
     คือเจ้าปุณณ์นี่นะคะ ตั้งแต่เด็กๆ ทุกคนจะชอบบอกว่าเขาเป็น “เสือยิ้มยาก” ตอนนี้โตขึ้นก็จะเริ่มยิ้มมากขึ้นกับคนคุ้นเคยกัน แต่ถ้าคนไม่คุ้น เขาจะมีมาด ทุกคนจะแซว แหม...เธอมีมาดเหลือเกิน แต่ว่ากับคุณยายนี่ไม่เป็นนะ กระดี๊กระด๊าเชียว (หัวเราะ) เพราะคุณยายจะมีเทคนิคเล่นสนุกหลายอย่าง บางทีแม่กับคุณยายนั่งอยู่ด้วยกัน นี่ไปแล้ว ไปหาคุณยายทันทีเลย

คุณพ่อนักเอนเตอร์เทน
     พี่หมีช่วยเลี้ยงลูกค่ะ แต่ส่วนใหญ่แพรถือว่าหน้าที่ เราคือหน้าที่แม่ ก็จะดูแลเป็นหลัก อย่างเวลาเขาตื่นตอนกลางคืน ก็จะรับหน้าที่ตื่นมาดูแล ป้อนนมเขา แต่ช่วงแรกๆ (ประมาณ 3 เดือน) ปุณณ์ตื่นบ่อย คุณพ่อก็จะตื่นด้วยทุกครั้ง มาช่วยกันดูแต่พอพ้นจากช่วงเล็กมากๆ ตอนกลางคืนจะเป็นหน้าที่ของแพร แต่บางทีก่อนนอนก็จะยกให้คุณพ่อช่วยกล่อมนอนนะ
     อ้อ คุณพ่อเขามีอีกหน้าที่ค่ะ หน้าที่ “เอนเตอร์เทน” ลูก (หัวเราะชอบใจ) คือแพรสังเกตนะ เวลาเจ้าปุณณ์เขาอยู่กับพ่อ เขาจะเล่นด้วยกัน หัวเราะ ขำนั่น ขำนี่ พูดไม่กี่คำนี่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากแล้ว แต่พอเป็นแพร ทำแบบเดียวกัน เขากลับมองหน้า แม่ทำอะไร...เพราะฉะนั้นคุณพ่อก็จะมีหน้าที่เอนเตอร์เทนค่ะ

การเลี้ยงลูก เริ่มต้นที่ตัวเรา
     แพรคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดของการเลี้ยงลูกจะต้องเริ่มต้นที่พ่อแม่เหมือนชื่อของนิตยสาร Real Parenting เลยนะคะ (หัวเราะ) นอกจากนี้สิ่งที่แพรคาดหวังให้ลูกคือ ความเข้มแข็งทางจิตใจ พี่หมีเองเขาก็ห่วงมากเรื่องนี้ เพราะเขาก็โตมาด้วยตัวเอง ดูแลตัวเอง เขาอยากให้ลูกมีความเข้มแข็ง ซึ่งอันนี้เราคุยกันว่าอยากจะเลี้ยงลูกให้ติดดิน
     เห็นไหมคะ ทุกอย่างก็ต้องกลับมาที่เราอีก เริ่มต้นที่พ่อแม่หมดเลย การมีลูกทำให้เราต้องมีสติมากๆ ในการใช้ชีวิต ยกตัวอย่างง่ายๆ แค่เราจะพูดอะไรกับลูก เราต้องมีสติ ถ้าเราเผลอดุเขาหรือพูดอะไร ที่ไม่ใช่ก็จะกลายเป็นความทรงจำติดอยู่ในจิตใจของเขา เพราะฉะนั้นอยากฝากบอกคุณพ่อคุณแม่ทุกคนว่าการเลี้ยงลูกเริ่มต้นที่ตัวเราค่ะ ถ้าหากคุณพูดกับลูกอย่างหนึ่ง แต่พอถึงเวลาทำจริง คุณทำอีกอย่างก็อย่าหวังว่าลูกจะเป็นอย่างที่คุณพูด
     การเป็นพ่อแม่คือการมีสติ จะคิด จะพูด จะทำ จะอะไร ต้องระวังตัวค่ะ เพราะมีคนที่ กำลังเดินตามเราและมองเราเป็นแบบอย่างอยู่

 

อ่านเพิ่มเติมได้ใน นิตยสาร เรียล พาเรนติ้ง (Real Parenting) ฉบับที่ 61 เดือนมีนาคม 2010